Τί είναι (και τί δεν είναι) ο Σκουπιδοτενεκές

Ο Σκουπιδοτενεκές της Ιστορίας, είναι μόνο οι απόψεις του διαχειριστή του . Δεν εκπροσωπεί τις ιδέες κανενός κόμματος, πολιτικών ομάδων,κ.α. αν και σε πολλά συμφωνεί με τις απόψεις του Κ.Κ.Ε. (κάτι που άλλωστε φαίνεται από τις αναρτήσεις).Για οτιδήποτε γράφεται την αποκλειστική ευθύνη φέρει ο διαχειριστής.
Ο Σκουπιδοτενεκές είναι- θα μπορούσαμε να πούμε- η προσπάθεια ενός εργαζόμενου να πετάξει στο Σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας κάθε πολιτική και ιδεολογία που πιστεύει ότι εμποδίζει την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και που αποκάλυψε την ανεπάρκειά της με το ξέσπασμα της κρίσης. Σε αυτήν την προσπάθεια,είναι εμφανές ότι ο Σκουπιδοτενεκές, αν και δεν ανήκει στο ΚΚΕ (δεν είναι καν μέλος του) αναγνωρίζει την ανάγκη συσπείρωσης πίσω από ένα κόμμα που (παρά τα όποια λάθη και τις ανεπάρκειές του) είναι το μόνο που στάθηκε όρθιο, απέναντι στην καπιταλιστική επίθεση των τελευταίων ετών.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΤΙ ΣΩΡΡΑΣ, ΤΙ ΣΟΡΟΣ.


                 ΤΙ' ΣΩΡΡΑΣ, ΤΙ' ΣΟΡΟΣ..


Τις τελευταίες μέρες ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: το φάντασμα του Σωρρισμού. Δημοσιογράφοι έγκριτων αστικών εφημερίδων, πολιτικοί, αναλυτές, όλοι σκίζουν τα ιμάτιά τους μπροστά στο φαινόμενο Σώρρα, που ''εξαπάτησε τον ελληνικό λαό υποστηρίζοντας ότι έχει κρυμμένα τα χρήματα που χρειάζεται η χώρα ώστε να βγει από την κρίση''.


Το κείμενο αυτό, δεν έχει καμμία διάθεση να υποστηρίξει τον Σώρρα. Ένας ρατσιστής είναι , που εκμεταλλεύτηκε την -προερχόμενη από ψυχολογικούς λόγους- αφέλεια μιας κοινωνίας ώστε να πετύχει τους πολιτικούς του σκοπούς. Αυτό όμως που θα δείξουμε , είναι ότι η ίδια αφέλεια (για την οποία ωρύονται οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος) που γέννησε τον Σώρρα, είναι η ίδια αφέλεια που επιτρέπει στο ίδιο το σύστημα να υπάρχει.


Στην ελληνική κοινωνία (αλλά και σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία) επικρατεί η αυταπάτη ότι το κράτος είναι ο προστάτης όλων των πολιτών, και ως εκ τούτου πρόκειται για ένα όργανο που καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε να μοιράσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ισότιμα σε όλα τα μέλη της.Σύμφωνα με αυτήν την αφελή άποψη, το κράτος δεν λογίζεται ως το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης μιας κοινωνίας, αλλά ως το δίκαιο και άμεμπτο όργανό της.

Παράγωγο αυτής της αντίληψης, είναι η λανθασμένη άποψη που έχουν πολλοί άνθρωποι σχετικά με τα κρυφά χρηματικά έσοδα διαφόρων εταιρειών και προσώπων. Σύμφωνα με αυτήν τη λογική, το κράτος ,λειτουργώντας ακριβοδίκαια, προσπαθεί να αποκαλύψει τους ανθρώπους και τις εταιρείες που έχουν κρυμμένα πλούτη, αλλά δεν τα καταφέρνει πάντα, είτε γιατί αυτοί τα κρύβουν σε τράπεζες και offshore που λειτουργούν εκτός συστήματος, είτε γιατί οι πολιτικοί διαφθείρονται και λειτουργούν οι ίδιοι ενάντια στα συμφέροντα του κράτους. Η αφελής αυτή άποψη, υποστηρίζει ότι αν οι πολιτικοί ενός καπιταλιστικού κράτους έδειχναν αποφασιστικότητα , τότε θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν τα κρυμμένα έσοδα , και έτσι αυτά να φορολογηθούν.

Αναμφίβολα, η διαφθορά των πολιτικών και η υπερεξουσία των τραπεζών βοηθούν ώστε να παραμένει κρυφός ο ιδιοποιημένος πλούτος που παράγεται από μια κοινωνία. Όμως, οι δύο αυτοί παράγοντες ,δικαιολογούν μόνο ένα μικρό μέρος της αλήθειας , όχι τη βασική αιτία. Η βασική αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι η απόκρυψη του πλούτου των καπιταλιστών είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες του ίδιου του συστήματος. Η μη ονομαστικοποίηση των μετοχών των εταιρειών, τα κρυφά έσοδα, κ.α είναι το ίδιο το σύστημα. Το να δηλώνει κανείς ότι μια αποφασισμένη πολιτική εξουσία, εντός των καπιταλιστικών πλαισίων, μπορεί να αποκαλύψει τα κρυφά έσοδα των καπιταλιστών, είναι μια αυταπάτη, που έχει τις ρίζες της , είτε στην αφέλεια, είτε στα συμφέροντα.

Σύμφωνα με το βιβλίο του Nicholas Shaxson ( Offshore , Τα Νησιά των Θησαυρών, εκδ. Παπαδόπουλος), πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά από φορολογικά καταφύγια. Το μισό των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού, και το ένα τρίτο των άμμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές, δρομολογούνται μέσω υπεραστικών κέντρων. Το 85% των διεθνών εργασιών και της έκδοσης ομολόγων διεξάγονται στην Ευρωαγορά. Το 2010 ,το Δ.Ν.Τ , υπολόγισε, κάπως συντηρητικά, ότι το ενεργητικό που βρίσκεται στα χρηματοπιστωτικά κέντρα, αγγίζει τα 18 τρις δολάρια, πόσο ίσο με το ένα τρίτο του παγκόσμιου Α.Ε.Π . Σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους των Η.Π.Α , το 2008, οι 83 από τις 100 μεγαλύτερες εταιρείες των Η.Π.Α είχαν θυγατρικές σε φορολογικά καταφύγια. Αντίστοιχα , 99 από τις 100 μεγαλύτερες εταιρείες της Ευρώπης, χρησιμοποιούσαν υπεραστικές θυγατρικές.

Η γιγάντωση αυτών των οργανισμών, αποδεικνύει ότι η δυνατότητα να μπορεί κάποιος καπιταλιστής να αποφύγει τη φορολογία χρησιμοποιώντας τράπεζες και offshore, όχι μόνο δεν είναι παρέκκλιση του συστήματος, αλλά είναι το ίδιο το σύστημα.

Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί η απόκρυψη των εσόδων είναι η ''εχεμύθεια''. Δηλαδή, η διευκόλυνση που παρέχει το ίδιο το σύστημα στους καπιταλιστές , ώστε να παραμείνουν ανώνυμοι και έτσι να μην μπορούν να εντοπιστούν τα έσοδά τους. Είναι τόσο σημαντική η υπηρεσία της εχεμύθειας στη λειτουργία της απόκρυψης εσόδων ώστε ο Shaxson, χρησιμοποιεί στο βιβλίο του, εκτός του όρου ''φορολογικό καταφύγιο'', τον όρο ''επικράτεια εχεμύθειας'' (Secrecy jurisoliction). Ένας όρος που πρωτοεμφανίστηκε στις Η.Π.Α , στα τέλη της δεκαετίας του '90 για να περιγράψει αυτό το φαινόμενο.

Συνεπώς, το να μην μπορεί μια κοινωνία να γνωρίζει το ποιός είναι αυτός που ιδιοποιείται τον πλούτο που αυτή παράγει, είναι εκ των ων ουκ άνευ συστατικό στοιχείο του ίδιου του συστήματος (στο σημείο αυτό να ενημερώσουμε όλους όσοι περιμένουν την ''αποκάλυψη των ονομάτων της λίστας Λανγκάρτ'', ότι θα περιμένουν ακόμα καιρό. Η ελβετική κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει την διάθεση να συνεργαστεί http://www.tovima.gr/society/article/?aid=679190 ).


Έτσι λοιπόν ,για να γυρίσουμε πίσω στον Σώρρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο άνθρωπος αυτός, δεν έκανε τίποτα άλλο, παρά να χρησιμοποιήσει από την ανάποδη, τη δυνατότητα που δίνει το σύστημα ώστε να μπορεί κάποιος να αποκρύψει τα πλούτη του. Όπως το αστικό κράτος δεν μπορεί και δεν θέλει να αποκαλύψει – επιβεβαιώσει την ύπαρξη πλούτου στα χέρια κάποιων ανθρώπων, έτσι αντίστοιχα, δεν μπορεί και δεν θέλει να αποκαλύψει- επιβεβαιώσει την ανυπαρξία αυτού του πλούτου. Ο Σώρρας εμφανίστηκε ως ιδιοκτήτης ενός αμύθητου πλούτου που η εταιρεία διαχείρισής του, έδρευε κάπου στο Λονδίνο(μια από τις πρωτεύουσες των Offshore ) . Ισχυρίστηκε ότι έχει χρήματα που μόνο μέσω της λογικής, και όχι του συστήματος μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει.

Είναι αρκετά ενδεικτικό το γεγονός ότι το πρωτόδικο δικαστήριο -η απόφαση του οποίου βοήθησε στην ανάπτυξη του κινήματος Σώρρα- δεν ισχυρίστηκε ότι τα πλούτη αυτά υπάρχουν , αλλά ότι το ίδιο δεν μπορεί να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν http://www.kathimerini.gr/861603/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/ta-600-dis-toy-k-swrra-kai-ta-e3wdika-daneiolhptwn-stis-trapezes .

Έτσι λοιπόν, η αγανάκτηση των εκπροσώπων και ταγών του καπιταλιστικού συστήματος , για τον Σώρρα ο οποίος ισχυρίστηκε ότι έχει λεφτά που δεν υπάρχουν, είναι υποκριτική (ή αφελής), αφού το ίδιο το σύστημα επιτρέπει σε άλλους να ισχυριστούν ότι δεν έχουν χρήματα τα οποία έχουν. Για παράδειγμα, ήταν αρκετά οξύμωρο να βλέπουμε τη ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού, τον Σκάι, να καταδικάζει το φαινόμενο Σώρρα. Ο ιδιοκτήτης του, Γ.Αλαφούζος, είναι ο ίδιος κάτοχος Offshore εταιρειών ( http://www.efsyn.gr/arthro/me-media-kai-karavia ).


Ολοκληρώνοντας, αυτό το οποίο εμείς εντοπίζουμε ως ακόμα πιο επικίνδυνο στο φαινόμενο Σώρρα, δεν είναι τόσο το γεγονός του αμύθητου ανύπαρκτου πλούτου, όσο οι ρατσιστικές προεκτάσεις αυτού του φαινομένου (πράγμα που υποτίμησαν αρκετά οι υπόλοιποι πολέμιοί του).

Το Κ.Κ.Ε, πολύ σωστά , αναφέθηκε πρωτίστως σε αυτό το ζήτημα ( http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/119019/enas-apateonas-volikos-gia-systima ).

Το φαινόμενο Σώρρα, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο παρά ένα ρατσιστικό φαινόμενο. Σύμφωνα με τον λαϊκό αντισημιτισμό, οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τις μεγάλες εταιρείες που κυβερνούν τον κόσμο. Στην Ελλάδα, η μυθολογία αυτή αναπαρήχθηκε ,με τους αντισημίτες να υποστηρίζουν ότι η αιτία της κρίσης ,βρίσκεται, όχι στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά στους ''διεθνείς τραπεζίτες Εβραίους που με ηγέτη τους τον εβραίο Σόρρος , εξουσιάζουν τους Έλληνες πολιτικούς έτσι τα δώσαμε όλα στους ξένους''. Εννοείται ότι ο Σώρρας εκμεταλλεύτηκε μια τέτοια βολική αντίληψη (που δυστυχώς κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος των ανθρώπων, ακόμα και σε πολλούς εργάτες), ώστε με πρόσχημα το χρέος να αναπτύξει πολιτική δράση . Αυτοπαρουσιάστηκε ως ένας ''γνήσιος Έλληνας'' , με πλούτη ,που θέλει να προσφέρει στη χώρα του ώστε αυτή να γίνει ανεξάρτητη , αλλά οι ''Εβραίοι τραπεζίτες'' δεν του το επιτρέπουν και θέλουν να τον εξοντώσουν . Είναι αρκετά ενδεικτική η συνέντευξη του Σώρρα στην αντισημιτική φυλλάδα ''Ελεύθερη Ώρα'' (http://www.elora.gr/portal/to-proto-thema/3669-%CF%83%CF%89%CF%81%CF%81%CE%B1%CF%83-%C2%AB%CE%BF%CE%B9-%CF%81%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%BD%CF%84-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85%C2%BB) .Ακολουθώντας λοιπόν τον Σώρρα, η ελληνική εργατική τάξη κινδυνεύει να εμπλακεί σε μια μάχη ,όχι εναντίον του καπιταλισμού ,που είναι ο μόνος υπεύθυνος για την ανέχειά της, αλλά εναντίον των εβραίων. Σε μια τέτοια μάχη, θα κλιθεί να υπερασπιστεί τους Έλληνες πλούσιους εναντίον των εβραίων πλούσιων και ο ίδιος ο καπιταλισμός θα παραμείνει ανέγγιχτος .

Η εργατική τάξη όμως, έχει μόνο έναν εχθρό: τον καπιταλισμό. Για αυτό ,επαναλαμβάνουμε αυτό που είπαμε στην αρχή ''τί Σώρρας, τί Σόρος'' .


Σε όλη αυτήν την κατάσταση, η θέση του Στάλιν σε σχέση με τον αντισημιτισμό και τον καπιταλισμό , είναι επίκαιρη όσο ποτέ. ''Ο εθνικός και φυλετικός σωβινισμός είναι επιβίωση των μισάνθρωπων ηθών που χαρακτηρίζουν την περίοδο τού κανιβαλισμού. Ο αντισημιτισμός, σαν έσχατη μορφή φυλετικού σωβινισμού, είναι η πιο επικίνδυνη επιβίωση τού κανιβαλισμού.

Ο αντισημιτισμός συμφέρει στους εκμεταλλευτές, σαν αλεξικέραυνο που απομακρύνει από τον καπιταλισμό το χτύπημα των εργαζομένων. Ο αντισημιτισμός είναι επικίνδυνος για τους εργαζόμενους, σαν απατηλό μονοπάτι που τους ξεστρατίζει από το σωστό δρόμο και τους οδηγεί στη ζούγκλα. Γι’ αυτό οι κομμουνιστές, σαν συνεπείς διεθνιστές, δεν μπορούν να μην είναι ανειρήνευτοι και ορκισμένοι εχθροί τού αντισημιτισμού.

Στην ΕΣΣΔ ο αντισημιτισμός διώκεται αυστηρότατα από τον νόμο, σαν φαινόμενο βαθιά εχθρικό προς το Σοβιετικό καθεστώς. Οι δραστήριοι αντισημίτες, σύμφωνα με τους νόμους τής ΕΣΣΔ, τιμωρούνται με θάνατο''.(Στάλιν, Άπαντα, τόμ. 13, σελ. 32, εκδοτικό της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε ).



Η διαφορά βέβαια είναι, ότι η Ε.Σ.Σ.Δ του Στάλιν, ήταν το προϊόν μια λαϊκής-εργατικής επανάστασης της οποίας ηγήθηκε ένα ατσαλωμένο κόμμα και που έβαλε τέλος σε κάθε είδους κομπογιαννήτες σωτήρες τύπου Σώρρα και Ρασπούτιν.Στη σύγχρονη Ελλάδα, ευτυχώς ,το κόμμα, φαίνεται να υπάρχει, το ερώτημα που τίθεται είναι :η κοινωνία θα ακολουθήσει;




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου